Durven staan

“Toen ik voor de groep stond, voelde ik de onrust, terwijl ik me juist heel goed had voorbereid.”
Als ik in mijn trainingen of coachsessies met vrouwen spreek zeggen ze vaak dit. Het stomme is dat dit gevoel hen ‘klein houdt’ en belet om ‘het podium te pakken’.

Het durven staan voor een groep gaat vaak over het kwetsbare gevoel dat hoort bij zichtbaar. 

Zodra alle ogen op je gericht zijn, gebeuren er gekke dingen in je hoofd. Ook bij mij als ik iets nieuws ga doen.
Kritische stemmetjes in je hoofd roepen dingen als:  

‘Wat weet ik ervan?’   
‘Mijn verhaal is niet interessant.’  
‘Wat als ik iets vergeet over verkeerd zeg?’  
‘Ik ben niet goed genoeg…’ — vul maar aan.

Herkenbaar, toch? Onzekerheid en zichtbaarheid zitten elkaar in de weg, terwijl zichtbaarheid juist is nodig om zaken voor elkaar te krijgen.

Zichtbaarheid gaat niet alleen over het staan voor een groep of op een groot podium. Het gaat ook over het delen van je visie in een belangrijke vergadering, ook al weet je dat niet iedereen het met je eens is. Of het versturen van dat ene mailtje met een vernieuwend voorstel, ook als het spannend voelt. Of het opsteken van je vinger als er zich een kans voordoet. 

Durven staan vraagt om lef om het wél te doen en de stemmetjes in je hoofd met liefde ‘te killen’. 

24 april 2026